Serwis dla kobiet

Czyrak – przyczyny, objawy, leczenie i diagnoza

19
Czyrak – przyczyny, objawy, leczenie i diagnoza
5 (100%) 7 votes

Czyrak, zwany furunkułem pojawia się  na skórze na skutek zapalenia mieszka włosowego. Zmiana najczęściej występuje w pobliżu owłosionych miejsc na ciele, które narażone są na stały ucisk lub otarcie, czyraki często pojawiają się:

  • w okolicy pach,
  • w okolicy pośladków lub na bezpośrednio na nich,
  • w okolicy pachwin,
  • na plecach,
  • w zgięciach przedramion,
  • w okolicy karku,
  • w okolicy twarzy oraz uszu.

Czyrak zazwyczaj wywołany jest działaniem bakterii gronkowca złocistego – bakterią, która wywołuje u ludzi olbrzymią ilość schorzeń,
w tym skórnych. Nosicielem gronkowca jest niemal połowa populacji, natomiast u większości zakażenie nie daje żadnych widocznych objawów. To właśnie Staphylococcus ureus odpowiedzialny jest za większość bolesnych zapaleń skóry. Bakteria gronkowca idealnie bowiem czuje się w temperaturze około 37 stopni Celsjusza, czyli ciepłota ludzkiego ciała stanowi dla niej doskonałe miejsce rozwoju. Gronkowiec najczęściej atakuje podczas okresu obniżonej odporności,  spowodowanego między innymi :

  • infekcjami sezonowymi,
  • chorobami przewlekłymi przebiegającymi ze znacznym upośledzeniem odporności, takimi jak nowotwory, zakażenia wirusem HIV, cukrzycą, chorobami nerek,
  • schorzeniami wymagającymi stosowania leków immunosupresyjnych – stany po przeszczepach narządów.

Osobami szczególnie narażonymi na wystąpienie wrzodów są ponadto osoby otyłe, a także te, nieprzestrzegające zasad codziennej higieny oraz uzależnione od alkoholu i narkotyków, u których widoczne jest wyniszczenie spowodowane nałogiem.

Objawy

Objawy czyraka są widoczne niemal od razu, należą do nich:

  • pojawienie się drobnego nacieku zapalnego w okolicy mieszka włosowego,
  • przekształcenie nacieku w niewielki zaogniony guzek,
  • pojawienie się krosty na szczycie guzka – po upływie kilku dni,
  • wytworzenie się martwicy pod krostką,
  • czyrak staje się bardzo bolesny, jeśli zlokalizowany jest w miejscach szczególnie wrażliwych – w takich przypadkach wyjątkowa bolesność może uniemożliwiać normalne funkcjonowanie – dotyczy to w szczególności miejsc ubogich w tkankę podskórną, takich jak małżowina uszna,
  • podwyższona temperatura u pacjentów oraz uskarżanie się na ogólne złe samopoczucie,
  • powiększenie węzłów chłonnych, znajdujących się w okolicy powstania wrzodu,
  • samoistne pękniecie krosty na ogół w ciągu 2 tygodni powodujące wyciek masy martwiczej i powstanie blizny.

Istnieje ryzyko powstania tzw. czyraka gromadnego, czyli zbiorowiska czyraków, położonych w niedalekiej odległości. Najczęściej pojawia się w okolicy pleców, a martwica obejmuje w tym przypadku znaczne połacie skóry. Czyraki tego typu zwykle pojawiają się u pacjentów nieprzestrzegających podstawowych zasad higieny – rozdrapujących lub wyciskających ropną wydzielinę z powstałego guzka.
Bardzo istotną kwestią jest odpowiednie i regularne przemywanie skóry z użyciem środków odkażających.
Czyraki zlokalizowane w okolicy tzw.  trójkąta śmierci – czyli między kącikami ust górnej wargi a szczytem nosa, mogą doprowadzić do poważnych powikłań zagrażających życiu. Dzieje się tak dlatego, ponieważ wszelkie zmiany skórne umiejscowione w tych okolicach spowodować mogą szybkie rozprzestrzenianie się zapalenia do wnętrza czaszki – związane jest to ze specyficznym układem naczyń krwionośnych – nieleczony odpowiednio czyrak zainicjuje zapalenie w  gąbczastej zatoce jamistej, przez którą przepływa krew, doprowadzając do zakrzepicy, zapalenia opon mózgowych, a w konsekwencji do posocznicy i zgonu.

Diagnoza i leczenie

Z każdą zmianą przypominającą czyrak należy udać się do lekarza rodzinnego. Tylko on może potwierdzić nasze przypuszczenia,
a w szczególnych przypadkach zlecić wykonanie badania:

Podczas leczenia najczęściej stosuje się:

  • kompresy z maści ichtiolowej,
  • okłady ze spirytusu salicylowego,
  • kompresy z maści antybiotykowej,
  • w przypadku czyraka mnogiego oraz pojedynczego, który nie chce pęknąć samoistnie, często stosuje się nacięcie chirurgiczne oraz drenaż wydzieliny ropnej. Nigdy nie należy dokonywać tego samodzielnie, bez konsultacji z lekarzem. Niemal na pewno doprowadzimy w ten sposób do powikłań, w postaci rozprzestrzeniania bakterii i powstania kolejnych wrzodów na skórze,
  • w przypadku częstego pojawiania się czyraków oraz przejścia schorzenia w stan przewlekły, konieczne jest podanie antybiotyków dożylnie, najczęściej w warunkach szpitalnych,
  • terapię wzmacniającą – zwiększając podaż cynku, witamin oraz składników mineralnych potrzebnych do zwiększenia odporności organizmu.

Bezwzględnie należy pamiętać o higienie podczas i po zmianie opatrunków.  Ręce należy myć dokładnie ciepłą wodą z mydłem, by nie doprowadzić do przeniesienia bakterii. Zużyte materiały opatrunkowe należy szczelnie opakowywać przed wyrzuceniem do śmieci.  Wszystkie tkaniny, z którymi kontakt miała zmieniona chorobowa skóra,  takie jak pościel, piżama, ubrania – należy prać codziennie
w najwyższej temperaturze. Zamiast ręczników z materiału dla ułatwienia można używać tych jednorazowych. Podczas procesu zaleczania czyraka, wskazane jest mycie ciała pod prysznicem zamiast kąpieli w wannie. Po zagojeniu się wrzodu przez około miesiąc warto używać mydeł dla alergików, które nie wysuszają skóry i działają na nią kojąco.

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.